ΟΤΑΝ ΥΨΩΘΗΚΕ Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΒΙΤΣΙ

Συμπληρώνονται 58 χρόνια από την τελευταία μάχη του Στρατού μας με τους αντάρτες του ΔΣΕ, σηματοδοτώντας ουσιαστικά το τέλος ενός αδερφοκτόνου πολέμου. Αυτόν τον πόλεμο , άλλοι τον χαρακτηρίζουν Εμφύλιο, και άλλοι Συμμοριτοπόλεμο. Δεν έχει θεωρώ ιδιαίτερη σημασία το πώς ονομάζεται, αφού η ουσία είναι η ίδια. Το καλοκαίρι του 1949, μετά από τρία χρόνια σκληρών αγώνων, οι κομμουνιστές ηττήθηκαν σε στρατιωτικό επίπεδο. Η Ελλάδα δεν έγινε σοβιετικό προτεκτοράτο. Η πολιτική ηγεσία του τόπου τότε ενωμένη, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, επικέντρωσε την προσπάθεια της στην αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, πολέμησαν ηρωϊκά και νίκησαν τους αντάρτες του ΔΣΕ, οι οποίοι και αυτοί αναλογικά πολέμησαν με σθένος και ανάλογο ηρωϊσμό. Όμως η ιδέα για την οποία πολέμησαν, προδόθηκε ουσιαστικά από τους ίδιους τους καθοδηγητές τους. Ο ίδιος ο Στάλιν τους άφησε χωρίς υποστήριξη, ο Τίτο στην Γιουγκοσλαβία έκλεισε τα σύνορα, με αποτέλεσμα την συντριβή τους.
Έτσι οι λοκατζήδες του Στρατού μας ύψωσαν την Ελληνική Σημαία στις κορφές του Γράμμου και στο Βίτσι. Η κομμουνιστική ανταρσία είχε τελειώσει και η πατρίδα μας άρχιζε σιγά-σιγά την δύσκολη πορεία της ειρηνικής ανάπτυξης.
Ήδη, μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι άλλες χώρες μάζευαν τα συντρίμμια τους και προχωρούσαν, εμείς ακόμα πολεμούσαμε μεταξύ μας. Και μπορεί να νικήθηκαν οι κομμουνιστές στον πόλεμο, όμως επικράτησαν, αν και ηττημένοι, στην ειρήνη. Και αυτό γιατί οι επιλογές των αστών πολιτικών της δήθεν «δεξιάς», αυτών οι οποίοι πάτησαν για να ανέλθουν πολιτικά πάνω στις θυσίες των ηρωϊκών νεκρών των αντικομμουνιστικών αγώνων, έκαναν τους νικητές να είναι απολογούμενοι και τους ηττημένους να είναι τιμητές των πάντων. Σε καμμία χώρα του κόσμου δεν έχει συμβεί ότι συνέβη στην Ελλάδα, να επικρατήσουν δηλαδή σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, στη νεολαία και την Τέχνη οι ξεπερασμένες ιστορικά και πολιτικά, κομμουνιστικές απόψεις. Οι θύτες έγιναν θύματα. Και η παράταξη των νικητών, χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, δέσμια συντηρητικών επιλογών, άφησε την κατάσταση να ξεφύγει. Επί δεκαετίες, οι απόψεις που κυριάρχησαν ήταν ολότελα κομμουνιστικές. Ξεχάσθηκαν οι αιματηροί αγώνες, οι θυσίες, οι σφαγές τόσων αμάχων, το παιδομάζωμα και τόσα εγκλήματα. Γιατί τα ξέχασε η «δεξιά». Οι γιορτές για τη νίκη έναντι των κομμουνιστών, ονομάσθηκαν «γιορτές μίσους». Και όσοι καθ΄οινδήποτε τρόπο αγωνίσθηκαν να κρατήσουν την μνήμη των ηρωϊκών μας νεκρών ζωντανή χαρακτηρίσθηκαν φασίστες και περιθωριακοί. Οι κομμουνιστές, ποτέ δεν έκαναν μία δήλωση μετανοίας, έστω μία απλή συγγνώμη, να πουν ότι κάνανε και αυτοί λάθη. Παραμένουν αμετακίνητοι στις απόψεις τους.
Όταν πρίν από χρόνια είχα ρωτήσει τον τότε Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ Γρηγόρη Φαράκο, για ποιο λόγο ποτέ δεν είπαν έστω ένα συγγνώμη, την στιγμή που η άλλη πλευρά έφτασε στο σημείο να καταθέτει στεφάνια στην Μακρόνησο, μου είπε πως ο ίδιος θα το ήθελε, αλλά δεν μπορούσε να γίνει με τίποτα. Μια φορά επιχείρησα να το θέσω είχε πει ο συγχωρεμένος Φαράκος, και πέσανε να με φάνε… Αποδεικνύοντας αυτό που έχει ειπωθεί, ότι αυτός που μετανοιώνει για εγκλήματα που έκανε λέγεται άνθρωπος, και αυτός που δεν μετανοιώνει λέγεται κομμουνιστής.
Εμείς, οι νέοι εθνικιστές και πατριώτες, που πηγαίνουμε στο Μακρυγιάννη και στο Βίτσι με μία Σημαία στο χέρι, που δώσαμε αγώνες σε πεζοδρόμια, σε σχολεία και πανεπιστήμια συγκρουόμενοι με τους μαρξιστές, πέρα από τους συμβιβασμούς και τις ιδεολογικές παραχωρήσεις των εκάστοτε πολιτικών, δίνουμε υπόσχεση στις ψυχές των ηρωικών μας νεκρών ότι οι αγώνες και η θυσία τους θα δικαιωθούν, σε μία αυριανή Ελλάδα, σε ένα κράτος πραγματικά Εθνικό και Κοινωνικό.